Levensvatbaarheid van koolstofafvang: EPA's uitdaging voor energiecentrales

Door | 9 september 2023 | Koolstofafvang

Home » Klimaatverandering » Koolstofvoetafdruk en koolstofboekhouding » Koolstofopname » Levensvatbaarheid van koolstofafvang: EPA's uitdaging voor energiecentrales

Klimaatverandering, veroorzaakt door antropogene broeikasgasemissies, is een van de ernstigste milieuproblemen op de lange termijn waarmee de Verenigde Staten en de rest van de wereld worden geconfronteerd. Sinds 1990 is de belangrijkste bron van broeikasgasemissies in de Verenigde Staten de uitstoot van koolstofdioxide, waarbij de elektriciteitssector verantwoordelijk is voor ongeveer een derde van de totale Amerikaanse emissies . De broeikasgasemissies van de energiesector zijn toegenomen naarmate het energieverbruik is gestegen, en fossiele brandstoffen zijn de dominante bron van elektriciteitsopwekking gebleven. In deze blog bespreken we de haalbaarheid van koolstofafvang om de broeikasgasemissies in de VS te verminderen.

Koolstofafvang en -opslag (CCS) is een technologie die de uitstoot van kooldioxide (CO2) van elektriciteitscentrales en andere industriële faciliteiten opvangt en deze vervolgens ondergronds transporteert en opslaat. CCS wordt beschouwd als een potentiële manier om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen en de klimaatverandering te verzachten.

De Environmental Protection Agency (EPA) heeft nieuwe regels voor energiecentrales voorgesteld die hen verplichten hun CO2-uitstoot tegen 90 met 2040% te verminderen. De regels zouden energiecentrales in staat stellen CCS-technologie te gebruiken om aan deze emissiereducties te voldoen.

De levensvatbaarheid van CCS is echter een complex vraagstuk, aangezien er een aantal uitdagingen zijn die overwonnen moeten worden, waaronder de hoge kosten van de technologie, de behoefte aan grootschalige infrastructuur en de potentiële sociale en ecologische risico's.

Hoe daagt de EPA energiecentrales uit om de levensvatbaarheid van koolstofafvang te bewijzen?

Koolstofafvang en -opslag, of CCS, wordt al jaren door fossiele brandstofbedrijven en energiebedrijven gepromoot als een oplossing om de klimaatvervuiling door de energiesector te verminderen. Federale toezichthouders eisen nu dat ze de daad bij het woord voegen. Het Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA) heeft een nieuwe regel voorgesteld om de klimaatvervuiling door kolen- en aardgasgestookte energiecentrales tegen 2040 vrijwel volledig uit te bannen. In tegenstelling tot eerder voorgestelde wetten die "generatieverschuiving" vereisten – waarbij energiebedrijven gedwongen werden hun fossiele energiecentrales te vervangen door energie uit hernieuwbare bronnen , een aanpak die het Hooggerechtshof deze zomer verwierp – richt het nieuwste voorstel zich op wat haalbaar is met technologieën zoals koolstofafvang en -opslag.

structuur voor het opvangen van koolstof

Ze concentreren zich op zijn minst op wat theoretisch haalbaar is op basis van optimistische voorspellingen van CCS-aanhangers. Hoewel de EPA beweert dat de CCS-technologie “adequaat gedemonstreerd” en “zeer kosteneffectief” is, zijn deskundigen sceptisch over de uitstoot die hierdoor zal worden teruggedrongen, zoals beloofd. Ten slotte vertelden sommige mensen mij dat het kosteneffectiever zou kunnen zijn om elektriciteitscentrales op fossiele brandstoffen af ​​te sluiten en om te zetten in hernieuwbare energie.

De voorgestelde richtlijnen van de EPA schrijven geen specifieke aanpak voor emissiereductie voor, omdat het Hooggerechtshof oordeelde dat dit buiten de bevoegdheid van de EPA viel. In plaats daarvan heeft de regering algemene emissieplafonds voorgesteld met gevarieerde beperkingen op basis van de brandstof die door de faciliteiten wordt gebruikt (bijvoorbeeld steenkool of aardgas), het aantal keren dat ze draaien en hoe lang ze van plan zijn in bedrijf te blijven. Vanaf 2030 zou de wet vrijwel alle energiecentrales op fossiele brandstoffen verplichten om de uitstoot te verminderen, waarbij de strengste limieten zouden worden opgelegd aan elektriciteitscentrales die worden aangedreven door steenkool en aardgas.

De voorgestelde regel van EPA: de klimaatvervuiling bijna uitroeien Fvan energiecentrales

Volgens de EPA zullen de voorgestelde beperkingen de uitstoot van kooldioxide (CO2) met 617 miljoen ton verminderen tot 2042, wat neerkomt op ongeveer 40% van de emissies van de energiesector in 2022. De Environmental Protection Agency benadrukt twee op technologie gebaseerde "trajecten" die energiecentrales zouden kunnen volgen: een gebaseerd op koolstofafvang en -opslag, waarbij chemische reacties worden gebruikt om koolstof uit de emissies van de schoorstenen van een installatie te verwijderen, en een ander traject met waterstof, dat mogelijk kan worden gemengd met aardgas om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen.

Industriegroepen hebben gewaagde beweringen gedaan over de haalbaarheid van koolstofafvang, door te stellen dat de technologie negentig procent van de broeikasgasemissies van een energiecentrale kan – of zou – afvangen. De 680 pagina's tellende voorgestelde regels van de EPA lijken deze beweringen echter voor waar aan te nemen. Het document verwijst naar een uitgebreid overzicht van studies naar het proces en verlaagt de implementatiekosten vanwege de ongekende investering in CCS in de klimaatbegroting van de regering-Biden voor 2022.

Uitdagingen bij het afvangen van koolstof

De EPA noemt Border Dam in haar voorgestelde regelgeving, maar moet daarbij opmerken dat de installatie slechts ongeveer de helft van haar CO2-uitstoot absorbeert, wat ver onder de doelstelling van 90% ligt . Koolstofafvang en -opslag (CCS) kan geen volledige decarbonisatie bewerkstelligen. Een aanzienlijk efficiëntere methode is het opwekken van hernieuwbare elektriciteit, waarvan de kosten de afgelopen jaren sterk zijn gedaald. Volgens een onderzoek uit 2021 hebben de kostenbesparingen op zonne- en windenergie de waarde van CCS met wel 96% verlaagd.

Zelfs nutsbedrijven die voorheen enthousiast waren over CCS leken de afgelopen maanden van koers te veranderen, wat impliceert dat de op technologie gebaseerde standaarden van de EPA misschien toch niet zo gemakkelijk te vervullen zijn met CCS. Zoals eerder gemeld hebben meer dan drie dozijn nutsbedrijven deze zomer een verklaring ingediend bij de EPA, waarin werd gewezen op de “lage waarschijnlijkheid” dat CCS geschikt zou zijn voor gebruik onder de regelgeving van de instantie voor elektriciteitscentrales. Ze berispten de EPA omdat ze proefprojecten aanhaalden als bewijs van de levensvatbaarheid van koolstofafvang.

Tegengestelde beweringen versus realiteit: uitdagingen op het gebied van de levensvatbaarheid van koolstofafvang

Het is lastig te achterhalen welke politieke overwegingen de meest recente suggestie van het agentschap hebben beïnvloed. Het is onduidelijk of de EPA gelooft in de haalbaarheid van koolstofafvang of dat het dit gebruikt als een "wapen" tegen energiecentrales – wellicht een achterbakse strategie om de overstap naar energie uit hernieuwbare bronnen te stimuleren zonder dit formeel verplicht te stellen. Niettemin zijn veel milieuactivisten kritisch over de aanpak van de EPA, ongeacht of deze deel uitmaakt van een grotere strategie. Hoewel het mogelijk is dat energiecentrales 90% van hun koolstofuitstoot kunnen afvangen , waarschuwen experts dat er geen garantie is dat deze centrales de koolstof voor onbepaalde tijd kunnen vasthouden.

Bijna alle resterende koolstof die wereldwijd wordt gewonnen, wordt gebruikt voor "verbeterde oliewinning", een procedure waarbij CO2 in olievelden wordt gespoten om extra aardolie uit de aarde te persen. Wanneer fossiele brandstoffen worden verbruikt, komt er koolstof terug in de atmosfeer, wat de opwarming van de aarde verergert.

Conclusie

CCS houdt in dat CO2 bij de bron wordt afgevangen met een afvanginstallatie, naar een opslagplaats wordt getransporteerd en ver van de atmosfeer wordt geïsoleerd. De technologie vangt ongeveer 85-95% van de CO2 af die in een afvanginstallatie wordt verwerkt. De herhaalde regelgeving, juridische gevechten en politieke wisselvalligheden van de decennialange campagne om te voorkomen dat Amerikaanse elektriciteitscentrales op fossiele brandstoffen kooldioxide in de atmosfeer lozen, hebben een zekere ironie teweeggebracht. De EPA heeft een nieuwe regelgeving uitgevaardigd die alle kolen- en aardgascentrales verplicht om de uitstoot van broeikasgassen met 90% te verminderen tegen 2040. Waar eerdere verplichtingen gebaseerd waren op "generatieverschuiving" als de beste beschikbare methode voor elektriciteitscentrales om de uitstoot te verminderen – oftewel, het sluiten van centrales en vervangen door hernieuwbare energie – zijn de nieuwe regels voor emissiereductie afhankelijk van de mogelijkheden van innovaties zoals koolstofafvang, die bedrijven kunnen toepassen op basis van hun eigen energiecentrales.

Lees ook: De rol van algen bij koolstofvastlegging

Auteur

  • Dr. Tanushree Kain

    Tanushree is een gepassioneerd milieuactivist met een doctoraat in milieuwetenschappen. Ze is ook een gouden medaillewinnaar in de Master of Science (M.Sc), Milieuwetenschappen. Ze heeft 6 jaar ervaring als gastfaculteit in de Milieuwetenschappen. Met haar combinatie van technische kennis en onderzoeksexpertise kan ze duidelijke, nauwkeurige en boeiende inhoud creëren waarmee gebruikers de maximale informatie over milieuonderwerpen kunnen krijgen.

    Bekijk alle berichten

0 reacties

Geef je mening

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *.

Verken Categorieën